فریاد بینهایت

خشم، خمپاره،...، لحظه اي انسان        گو شه اي از توهمي مبهم

در جهاني پر از جديد شدن                      خرده هاي قداستي در هم

چرخشي در مسير صفر، سکوت            واژه اي از ترانه هاي عدم

 کسي اندازه ي تمام جهان                    کاغذي پاره پاره مثل خودم

شهرهاي پر ازدحام شما                        توي تصوير رفت و آمد ها

زير رفتار هاي شک زده تان                    خالي از واژه اي شبيه خدا

توي تکرارهاي پي در پي                       در تداوم براي شک کردن

روي بوم نگاره هاي جديد                       حلقه هايي به قطر يک گردن

توي اين حس که غربتش از من             ساختاري غريبه ساخته است

حس شعري که با تو باز شود                 وقت من را به سايه باخته است

شعر ها با تو شکل مي گيرند                 و تو با ساختار هاي جدا

دارم از اين شروع مي ترسم                  شعر هايي که بي حضور شما ...

توي اين ذهن شکل مي گيرد                 قطره قطره، تپش تپش در من

بارور مي شود درون تنم                        با حضور تو و جهش در من

من در اين شعر مانده ام اما                   حادثه در کمين اين روياست
حس درنده اي که بين ما                        اوج تصوير زشتي از دنياست

در تنم بار ها اسير شده                         از همان لحظه ي اسارت تو

از زماني که من سکوت شدم                 زير فرياد بي نهايت تو