به نام تنها لایق کرنش

سلام به همه ی شما و همه ی خودم که دارند من را می رسند پس از این گسست سالیان.

و شاید به حضور می انجامد منی که در میان شما باشد.

------------------------------------------------------

امشب بیش از همیشه

                                هوای تو را دارم

از اشک هایم سراغ تورا می گیرم.

در گونه هایم جمعی در حضورند

و در چشم هایم حضوری تنها

                                           / و تو آغاز سرایشی/

خندان

         از لبه های این ارتفاع

                                        افتاده ام

                                        ناراضی تر از ترک تو

                                       و ناراضی تر از خودم.

- شاید شمایید این تکرار آگاهانه-

                           /آغاز من و آغاز

                                                 تازه ی تازیانه ها/

من را تو دانسته٬

                          دانایی!

و تو را در من

                         تبلوری است٬ مقتدر.

این را برای امشب

                      و تو را برای همیشه

                                      و شب را

                                      آگاهی می طلبم.

بهنام دهقانی

فروردین ۱۳۸۷